ရြာသြားတုန္းက ေဆးခန္းေရွ႕မွာ ထိုင္ေနတုန္း ကေလးေလး သံုးေယာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားတယ္။ ေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္နဲ႕ တူပါတယ္။ အၾကီးဆံုးက ေလးႏွစ္ ၊ အလတ္ သံုးႏွစ္ နဲ႕ အငယ္ ဆံုးက ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ရွိမယ္။ အၾကီးဆံုးေကာင္ေလးက ညီ အငယ္ဆံုး လက္ကို ဆဲြျပီး လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္။ အလတ္မေလး က လက္ထဲမွာ ဆန္ျပဳတ္ပန္းကန္ေလး ကိုင္ျပီး စားလာတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အငယ္ဆံုးကေလး ေမွာက္လဲပါေလေရာ။ ကေလးဆိုေတာ့ ငိုတာေပါ့။ အစ္ကို ျဖစ္တဲ့ လူက ၾကံရာမရျဖစ္ျပီး အလတ္မေလး ဆီကေန ဆန္ျပဳတ္ တစ္ဇြန္းယူေကၽြးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ အလတ္မေလးပါ ငိုပါေရာ။ အစ္ကိုၾကီး ၾကံရာမရ ျဖစ္ျပီေပါ့။ အလတ္မေလးကို ေခါင္းသပ္ျပီးေခ်ာ့ေတာ့ အငိုတိတ္သြားတယ္။ အငယ္ေလးကေတာ့ ငိုေနတုန္းပဲ။ အစ္ကိုၾကီးက ညီေလးကို ေက်ာမွာပိုးလိုက္တယ္ (မႏိုင့္ တႏိုင္နဲ႕ေပါ့) ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ညီေလး မငိုေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုၾကီးကလည္း ညီေလးကို ၾကာၾကာ မခ်ီႏိုင္ဘူးေလ။ ခဏခ်ီျပီး ျပန္ခ်တာေပါ့။ ျပန္ခ်ေတာ့ ျပန္ငိုျပန္ေရာ။ အဲဒါနဲ႕ အစ္ကိုၾကီးက ျပန္ခ်ီ။ ခဏေနက်ေတာ့မွ သူတို႕ အေမလာျပီး အငယ္ဆံုးေလးကို ေခၚသြားမွ ပဲ ဇာတ္လမ္းက ျပီးသြားေတာ့တယ္။
ဒီေဒသမွာက ကေလးေတြဟာ ေက်ာင္းမေနရတာမ်ားပါတယ္။ မိဘေတြကလည္း ေက်ာင္းမပို႕ႏိုင္သလို ရြာတိုင္းမွာ ေက်ာင္းမရွိတာလည္း ပါပါတယ္။ ရြာထဲ သြားလိုက္တို္င္း နည္းနည္းၾကီးတဲ့ ကေလးေတြက သူတို႕ ညီငယ္ ညီမငယ္ေတြကို ပုိးထားတာ အျမဲေတြ႕ရတယ္။ မိဘေတြက ေတာင္ယာသြားေနေတာ့ နည္းနည္းၾကီးတဲ့ ကေလးေတြက ကေလးငယ္ေလးေတြကို ထိန္းျပီး မိဘကို ကူညီၾကတာပါ။ အသက္နည္းနည္း ၾကီးတဲ့ ကေလးေတြ (ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရွိရင္ကို) က မိဘနဲ႕ ေတာင္ယာလိုက္ၾကပါတယ္။ ေရသယ္တဲ့ လူကသယ္။ ထင္းသယ္တဲ့ လူေတြကသယ္နဲ႕။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ မိဘကို ကူညီၾကပါတယ္။ ေတြ႕ရသေလာက္က ရြာက လူေတြက ျမိဳ႕ျပက လူေတြထက္ မိသားစု စိတ္ဓါတ္ပိုရွိၾကတယ္။ ဒါက မိသားစုနဲ႕ ေနတဲ့ အခ်ိန္ပိုမ်ားလို႕လဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ။
ျမိဳ႕မွာဆိုရင္ ကေလးေတြ အသက္ သံုးႏွစ္ေလးႏွစ္ အရြယ္ေလာက္က စျပီး မူၾကိဳပို႕ၾကျပီ။ အိမ္မွာလည္း မထိန္းႏိူင္တာကမ်ားမ်ား၊ ကေလး ပညာတတ္ေစခ်င္တာ က နည္းနည္းေပါ့။ တြက္ၾကည့္ေတာ့ မူၾကိဳမွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္က တစ္ရက္ ရွစ္နာရီ (တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ဒီထက္ေတာင္ ပိုမ်ားေသးတယ္) ၊ တစ္ပါတ္ကို ငါးရက္။ မူႀကိဳကေလး က်ဴရွင္ယူရတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးၾကလားမသိဘူး။ မယံုမရွိပါနဲ႕ တကယ့္ ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္တူမေလး ေလးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ မူၾကိဳပုိ႕ထားတာ စာမလိုက္ႏိုင္လို႕တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ အိမ္မွာ ဆရာမေခၚသင္ရတယ္။ အစ္မရယ္ နင္လည္း အားေနတာပဲ နင္ သင္ေပးပါလားဆိုေတာ့။ နင့္တူမက ငါ့ကို မေၾကာက္ဘူးတဲ့။ ဆရာမသင္မွ ရတယ္တဲ့။ အစ္မက အရင္က ေက်ာင္းဆရာမေနာ္။ သူေတာင္ မသင္ပဲနဲ႕ ဆရာမေခၚသင္ရတယ္ဆိုေတာ့ လူၾကားလို႕မွ မေကာင္း။ ဦးေလးေတြကိုေတာ့ ေၾကာက္တယ္တဲ့။ ခုေတာ့ သူ႕ဦးေလးေတြက အိမ္နဲ႕ အေ၀းၾကီးမွာ ။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ ဒီအရပ္ နဲ႕ ဒီဇာတ္ဆိုေပမယ့္ ပိုပိုဆိုးလာေတာ့ မခက္ေပဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တုန္းက ရွစ္တန္းေလာက္မွ က်ဴရွင္ယူရတယ္။ အခုေတာ့ မူၾကိဳနဲ႕ က်ဴရွင္ယူရတယ္တဲ့။ စိတ္မေကာင္းစရာ။ တူမေလး ခမ်ာ ကစားဖို႕ အခ်ိန္ေတာင္ သိပ္မရွိရွာဘူး။ အစ္မကေတာ့ သမီး ဦးဦးကို စာဆိုျပလိုက္ေလ ဆိုျပီး ၾကြားေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္မေကာင္းဘူး။ အိမ္မွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ ေက်ာင္းမွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေက်ာင္းမွာ ေနတဲ့ အခ်ိန္က ပိုမ်ားေနတယ္။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ တူတူေနရတဲ့ အခိ်န္္ဆိုလို႕ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ရယ္ စေန၊ တနဂၤေႏြရယ္ ပဲရွိတာေလ။ ဒါေတာင္ အရင္တုန္းကေနာ္။ အခုဆိုရင္ မနက္က်ဴရွင္ ၊ ညကေတာ့ စာက်က္၀ိုင္းနဲ႕ စေနတနဂၤေႏြလဲ က်ဴရွင္ေတြ၊ ၀ိုင္းေတြ သြားရ ။ ဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာ ေနတဲ့ အခ်ိန္။
ကိုယ့္ မိသားစုကိုေတာင္ ကိုယ္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္မွေတာ့ မိသားစု စိတ္ဓါတ္ဆိုတာ ဘယ္သိၾကပါေတာ့မလဲ။ အလုပ္ထဲ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ကိုယ္ ရွဳပ္ေနျပန္ေတာ့ အိမ္ကို တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ဖို႕ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္။
အခုေခတ္ၾကီးမွာ မိဘ မေသခင္ အေမြလုတာတို႕၊ ညီအစ္ကို အခ်င္းခ်င္း ပိုက္ဆံအတြက္နဲ႕ မိန္းမ အတြက္နဲ႕ ရန္ျဖစ္ၾကတာတို႕ဆိုတာ မဆန္းေတာ့ ပါဘူး။ လူ႕ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ ၊ နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာေပမယ့္ စာရိတၱပိုင္းက ပ်က္ျပားသြားတာကိုး။ အရင္တုန္းက လို အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္ရွာတာနဲ႕ တစ္အိမ္လံုး စားေလာက္တယ္ဆိုတာ ယံုတမ္း စကားေတြ ျဖစ္ကုန္ျပီ။ အိမ္ရွင္မေတြလည္း အလုပ္ထြက္လုပ္ေနရတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ပုခက္လဲြတဲ့ လက္ေတြဟာ ကမာၻကို အုပ္စိုးႏိုင္ပါေတာ့မလား။ ကေလးေတြကို မူၾကိဳတို႕ ေန႕ကေလးထိန္းတို႕ပဲ အပ္ထားခဲ့ရတာေလ။
ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးေတြ (အကယ္၍ ရွိခဲ့ရင္ေပါ့ေလ) ကို ေဆာ့ခ်ိန္တန္ ေဆာ့ရတဲ့၊ ေက်ာင္းစာကို အလြတ္က်က္ ရုံတင္မကပဲ စဥ္းစားတတ္ေအာင္ပါသင္ေပးတဲ့၊ ၾကက္တူေရြးလို စာျပန္မရြတ္ခိုင္းပဲ အမွားအမွန္ကို ခဲြျခားႏို္င္ေအာင္ သင္ေပးတဲ့၊ အတန္းပိုင္ ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္မယူရတဲ့၊ ညဆိုရင္ စာက်က္၀ိုင္းတို႕ ဂိုက္တို႕ မလိုပဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စာက်က္ရမယ့္ ေက်ာင္းရွိတဲ့ ေနရာမ်ိဳး၊ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ရင္ မိဘနဲ႕ ေဆာ့ကစားႏိုင္တဲ့ေနရာမိ်ဳး၊ စေန၊ တနဂၤေႏြမွာ အားကစားလုပ္ႏုိင္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာပဲ ၾကီးျပင္းေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလာဘမ်ား သိပ္ၾကီးမိသြားသလား။
ဒီေဒသမွာက ကေလးေတြဟာ ေက်ာင္းမေနရတာမ်ားပါတယ္။ မိဘေတြကလည္း ေက်ာင္းမပို႕ႏိုင္သလို ရြာတိုင္းမွာ ေက်ာင္းမရွိတာလည္း ပါပါတယ္။ ရြာထဲ သြားလိုက္တို္င္း နည္းနည္းၾကီးတဲ့ ကေလးေတြက သူတို႕ ညီငယ္ ညီမငယ္ေတြကို ပုိးထားတာ အျမဲေတြ႕ရတယ္။ မိဘေတြက ေတာင္ယာသြားေနေတာ့ နည္းနည္းၾကီးတဲ့ ကေလးေတြက ကေလးငယ္ေလးေတြကို ထိန္းျပီး မိဘကို ကူညီၾကတာပါ။ အသက္နည္းနည္း ၾကီးတဲ့ ကေလးေတြ (ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ရွိရင္ကို) က မိဘနဲ႕ ေတာင္ယာလိုက္ၾကပါတယ္။ ေရသယ္တဲ့ လူကသယ္။ ထင္းသယ္တဲ့ လူေတြကသယ္နဲ႕။ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ မိဘကို ကူညီၾကပါတယ္။ ေတြ႕ရသေလာက္က ရြာက လူေတြက ျမိဳ႕ျပက လူေတြထက္ မိသားစု စိတ္ဓါတ္ပိုရွိၾကတယ္။ ဒါက မိသားစုနဲ႕ ေနတဲ့ အခ်ိန္ပိုမ်ားလို႕လဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ေလ။
ျမိဳ႕မွာဆိုရင္ ကေလးေတြ အသက္ သံုးႏွစ္ေလးႏွစ္ အရြယ္ေလာက္က စျပီး မူၾကိဳပို႕ၾကျပီ။ အိမ္မွာလည္း မထိန္းႏိူင္တာကမ်ားမ်ား၊ ကေလး ပညာတတ္ေစခ်င္တာ က နည္းနည္းေပါ့။ တြက္ၾကည့္ေတာ့ မူၾကိဳမွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္က တစ္ရက္ ရွစ္နာရီ (တစ္ခ်ိဳ႕ဆို ဒီထက္ေတာင္ ပိုမ်ားေသးတယ္) ၊ တစ္ပါတ္ကို ငါးရက္။ မူႀကိဳကေလး က်ဴရွင္ယူရတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးၾကလားမသိဘူး။ မယံုမရွိပါနဲ႕ တကယ့္ ျဖစ္ရပ္မွန္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္တူမေလး ေလးႏွစ္ပဲ ရွိေသးတယ္ မူၾကိဳပုိ႕ထားတာ စာမလိုက္ႏိုင္လို႕တဲ့ စေန၊ တနဂၤေႏြ အိမ္မွာ ဆရာမေခၚသင္ရတယ္။ အစ္မရယ္ နင္လည္း အားေနတာပဲ နင္ သင္ေပးပါလားဆိုေတာ့။ နင့္တူမက ငါ့ကို မေၾကာက္ဘူးတဲ့။ ဆရာမသင္မွ ရတယ္တဲ့။ အစ္မက အရင္က ေက်ာင္းဆရာမေနာ္။ သူေတာင္ မသင္ပဲနဲ႕ ဆရာမေခၚသင္ရတယ္ဆိုေတာ့ လူၾကားလို႕မွ မေကာင္း။ ဦးေလးေတြကိုေတာ့ ေၾကာက္တယ္တဲ့။ ခုေတာ့ သူ႕ဦးေလးေတြက အိမ္နဲ႕ အေ၀းၾကီးမွာ ။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲ။ ဒီအရပ္ နဲ႕ ဒီဇာတ္ဆိုေပမယ့္ ပိုပိုဆိုးလာေတာ့ မခက္ေပဘူးလား။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တုန္းက ရွစ္တန္းေလာက္မွ က်ဴရွင္ယူရတယ္။ အခုေတာ့ မူၾကိဳနဲ႕ က်ဴရွင္ယူရတယ္တဲ့။ စိတ္မေကာင္းစရာ။ တူမေလး ခမ်ာ ကစားဖို႕ အခ်ိန္ေတာင္ သိပ္မရွိရွာဘူး။ အစ္မကေတာ့ သမီး ဦးဦးကို စာဆိုျပလိုက္ေလ ဆိုျပီး ၾကြားေနေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က စိတ္မေကာင္းဘူး။ အိမ္မွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႕ ေက်ာင္းမွာ ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ယွဥ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေက်ာင္းမွာ ေနတဲ့ အခ်ိန္က ပိုမ်ားေနတယ္။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ တူတူေနရတဲ့ အခိ်န္္ဆိုလို႕ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ရယ္ စေန၊ တနဂၤေႏြရယ္ ပဲရွိတာေလ။ ဒါေတာင္ အရင္တုန္းကေနာ္။ အခုဆိုရင္ မနက္က်ဴရွင္ ၊ ညကေတာ့ စာက်က္၀ိုင္းနဲ႕ စေနတနဂၤေႏြလဲ က်ဴရွင္ေတြ၊ ၀ိုင္းေတြ သြားရ ။ ဘယ္မွာလဲ အိမ္မွာ ေနတဲ့ အခ်ိန္။
ကိုယ့္ မိသားစုကိုေတာင္ ကိုယ္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္မွေတာ့ မိသားစု စိတ္ဓါတ္ဆိုတာ ဘယ္သိၾကပါေတာ့မလဲ။ အလုပ္ထဲ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ကိုယ့္အလုပ္နဲ႕ကိုယ္ ရွဳပ္ေနျပန္ေတာ့ အိမ္ကို တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္ဖို႕ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္။
အခုေခတ္ၾကီးမွာ မိဘ မေသခင္ အေမြလုတာတို႕၊ ညီအစ္ကို အခ်င္းခ်င္း ပိုက္ဆံအတြက္နဲ႕ မိန္းမ အတြက္နဲ႕ ရန္ျဖစ္ၾကတာတို႕ဆိုတာ မဆန္းေတာ့ ပါဘူး။ လူ႕ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းေတြ ၊ နည္းပညာေတြ တိုးတက္လာေပမယ့္ စာရိတၱပိုင္းက ပ်က္ျပားသြားတာကိုး။ အရင္တုန္းက လို အိမ္ေထာင္ဦးစီး တစ္ေယာက္ရွာတာနဲ႕ တစ္အိမ္လံုး စားေလာက္တယ္ဆိုတာ ယံုတမ္း စကားေတြ ျဖစ္ကုန္ျပီ။ အိမ္ရွင္မေတြလည္း အလုပ္ထြက္လုပ္ေနရတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ပုခက္လဲြတဲ့ လက္ေတြဟာ ကမာၻကို အုပ္စိုးႏိုင္ပါေတာ့မလား။ ကေလးေတြကို မူၾကိဳတို႕ ေန႕ကေလးထိန္းတို႕ပဲ အပ္ထားခဲ့ရတာေလ။
ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးေတြ (အကယ္၍ ရွိခဲ့ရင္ေပါ့ေလ) ကို ေဆာ့ခ်ိန္တန္ ေဆာ့ရတဲ့၊ ေက်ာင္းစာကို အလြတ္က်က္ ရုံတင္မကပဲ စဥ္းစားတတ္ေအာင္ပါသင္ေပးတဲ့၊ ၾကက္တူေရြးလို စာျပန္မရြတ္ခိုင္းပဲ အမွားအမွန္ကို ခဲြျခားႏို္င္ေအာင္ သင္ေပးတဲ့၊ အတန္းပိုင္ ဆရာမဆီမွာ က်ဴရွင္မယူရတဲ့၊ ညဆိုရင္ စာက်က္၀ိုင္းတို႕ ဂိုက္တို႕ မလိုပဲ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စာက်က္ရမယ့္ ေက်ာင္းရွိတဲ့ ေနရာမ်ိဳး၊ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ရင္ မိဘနဲ႕ ေဆာ့ကစားႏိုင္တဲ့ေနရာမိ်ဳး၊ စေန၊ တနဂၤေႏြမွာ အားကစားလုပ္ႏုိင္တဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာပဲ ၾကီးျပင္းေစခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေလာဘမ်ား သိပ္ၾကီးမိသြားသလား။
****************************************************************
The World For Our Sons
ငါ႔သားေတြကို တစ္ေနရာမွာ ႀကီးျပင္းေစခ်င္တယ္
အဲဒီေနရာမွာ…
မတရားတာကို ငံု႔မခံဖို႔ ငါသင္ႀကားေပးခ်င္လို႔ တရားမွ်တမွဳတို႔ ဖူးပြင္႔ရမယ္
အားနည္းသူကို ေဖးကူဖို႔ ငါလက္ေတြ႔ျပခ်င္လို႔ ႏိုင္ထက္စီးနင္းမျပဳႀကရဘူး
ျပီးေတာ႔…
ဘာသာ၊ သာသနာကို အမွန္တကယ္ ႏွလံုးသားထဲက တန္ဖိုးထားႀကျပီး
အရာအားလံုးအထက္မွာ အမွန္တရားရွိမယ္ေပါ႔
စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ လမ္းေပ်ာက္တံုးကေတာင္ အဲဒီလို ေရႊျပည္ေတာ္ကို ငါတို႔ေမွ်ာ္ခဲ႔ႀကတယ္
အခုလိုလမ္းႀကမ္းတာေလာက္ေတာ႔ စိတ္မပ်က္ခ်င္ဘူး
ဒါေပမယ္႔…
ေျမနိမ္႔ရာလွံစိုက္တဲ႔ မလြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေသးရာအရပ္မွာ
ခရီးေဖာ္ေတြလည္း တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႀကြလြင္႔လို႔
ကိုယ္ယံုႀကည္ရာမေျပာရလြန္းလို႔ ငါလည္းဆြံ႔အေနခဲ႔ျပီ
သားတို႔ေခတ္ႀကရင္ ဒီလို ႀကယ္မသာ၊လမသာတဲ႔ည မရွိရဘူး
ဒီလို ျဗမစိုရ္တရား မေခါင္းပါးရဘူး။
လူဆိုတာ လူလို ႀကီးျပင္းခြင္႔ရွိရမယ္ေလ။
တျခားေနရာက ကေလးေတြ ေအာ္ေနႀကတယ္ Vox populi, vox Dei တဲ႔
အဲဒါမိ်ဳး မင္းတို႔ႀကားဖူးေအာင္ ငါလုပ္ေပးႏိုင္ပါေတာ႔မလား သားတို႔ရယ္…
ငယ္ငယ္ေလး
1 comment:
မိသားစုစိတ္ဓါတ္ေတြ ရွားပါးျပီး ကေလးေတြ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္လာတာေတြ ့ေနရတယ္..။ ဒီပို့စ္ေလးအတြက္ ေက်းဇူး..။
Post a Comment